Mijn hondje gaat dood

Mijn hondje gaat dood…ja zoals alles op deze wereld…ook mijn hondje. Het is het hondje waar mijn kinderen mee zijn opgegroeid. Ze heeft ze alle drie meegemaakt. Met tandjes krijgen, de eerste stapjes, de eerste woordjes…Het is het hondje dat naast me stond toen ik mijn derde, nog ongeboren, kindje verloor. Het hondje dat altijd elke ochtend mij blaffend tegemoet trad en mij dirigeerde naar haar voederbak. Nogal dwingend, eerlijk gezegd.

En nu is ze bijna 13 jaar. Ja, de leeftijd waarop dat kan gebeuren. Maar ze zou wel 16 worden, deze sterke leider. Deze dominante tante. En nu is ze ineens erg ziek. Ik wil haar koesteren en knuffelen. Dat mag van haar. Om precies te zijn, 30 seconden. En dan vindt ze het wel weer genoeg. En daar zit ik dan met mijn oermoeder- en koestergevoelens. Ik kan het alleen geven als ze het kan ontvangen. En eerlijk gezegd, het is altijd zo geweest. Zij zocht haar momenten van intimiteit, heel even, soms wat langer. Ja, de boodschap is me duidelijk. Ik accepteer haar zoals ze is. Voel me niet afgewezen. Zij heeft recht op haar eigen proces.

Ik bel met Stella de Vries van Hond in Balans. We praten over het nemen van afscheid tussen hond en baas. Ze deelt met mij haar ervaringen. Het is mooi en telkens weer schiet ik vol tranen. Wat is dat toch? Dat diepe verdriet…dat stokt in je keel, niet meer kunnen praten alleen maar diep snikken.

Ik ga op zoek. In mezelf. Uiteraard horen deze emoties bij het mens-zijn. Rouwen, heet dat. Ik ken het maar al te goed. Ik voel weer hoeveel energie het vraagt en hoe rouw het van binnen voelt. Maar toch ga ik op zoek in mezelf. Wat wordt er bij mij zo diep geraakt? Ik stel de vraag en krijg antwoorden. Via een gesprek met een dierbare vriend. Hij vertelt mij dat hij kan zien dat als een vogeltje tegen het raam vliegt en zijn nekje breekt hij een vonkje jubelend terug ziet gaan naar de Bron…Wouw. Ik geloof dit, dit is Waar. Het troost mij. Ik word rustiger door het gesprek en de lieve woorden die hij uitspreekt.

Dan lig ik in bed en sla ad random een boek open: “Welkom Thuis” van Steve Rother en de Group. Ik geloof mijn ogen niet. Het gaat over honden. Dat zij ons onvoorwaardelijke liefde leren…tja, dat is zo. Maar er volgt meer. Het is zo mooi dat ik het integraal overneem:

“Jullie relatie met dieren zal de komende tijd drastisch veranderen. Het leven in al zijn vormen is deel geweest van de voedselketen. Begrijp alsjeblieft dat energie nooit sterft en hoewel de transformatie van ene naar de andere vorm voor sommigen wreed lijkt te zijn, is het toch een natuurlijke gang van zaken. Nu vragen wij jullie om te gaan begrijpen dat sommige dieren naar de Aarde komen met het belangrijke contract om als voedsel te dienen. Het probleem was een gebrek aan respect. Bijna nooit eren jullie de spirit van het dier dat vrijwillig zijn energie voor jullie heeft gegeven. Het tot je nemen van hun energie zonder hun spirit te eren betekent dat je hen berooft van hun identiteit. Neem wat vrijwillig aangeboden wordt en leer intussen al hun energie in je op te nemen door respect te tonen. Ziekten zoals mond- en klauwzeer en andere die nog gaan komen, zullen deze dieren naar de voorgrond van jullie bewustzijn brengen en jullie in staat stellen om anders over dit proces te gaan denken. Zelfs degenen onder jullie die geen vlees eten, zouden de dieren moeten eren voor het werk dat zij verrichten.

In de meeste gevallen zal jullie relatie met je huisdieren helemaal niet veranderen. Jullie relatie met honden zal door de tijd sterker worden, want zij zijn de leraren van onvoorwaardelijke liefde. Zij zijn hier om mensen te leren wat ware onvoorwaardelijke liefde is. Jullie praten nu over het in staat zijn om onvoorwaardelijke liefde in je leven vaste vorm te geven, en toch doen jullie dat nog niet. Jullie zijn op dit moment niet in staat om volledig onvoorwaardelijke liefde te geven, maar elke keer dat jullie een beetje meer onvoorwaardelijke liefde tot uitdrukking brengen, trekken jullie jezelf letterlijk op naar een hogere vibratiestaat. Op het moment dat jullie dat doen, zijn de honden op jullie planeet in extase omdat zij hun werk goed hebben gedaan.

Er zijn veel huisdieren die hier om specifieke redenen zijn. Sommige kennen jullie, andere niet. Wij zeggen jullie dat de katten hier zijn met een doel waarvan velen zich niet bewust zijn. Ja, zij leren jullie veel over jezelf en ja, zij zijn een reflectie van jullie, maar houden ook jullie energie in evenwicht en dat is hun belangrijkste doel. Een mens is een wezen dat zuurstof inademt en kooldioxide uitademt. Een boom is een wezen dat kooldioxide inademt en zuurstof uitademt. Dus houden die twee, het menselijk wezen en het boomwezen, elkaar in evenwicht. Katten fungeren als een soortgelijk evenwichtbrengend mechanisme. Een mens is een wezen dat gedijt in positieve energie en het heerlijk vindt om negatieve energie van zich af te schudden. Een kat is een wezen dat gedijt in negatieve energie en het heerlijk vindt om positieve energie van zich af te schudden. Vaak als jij je vol liefde voelt en je kat wilt aaien, voelen zij de positieve energie en lopen weg. Ze zullen in feite naar je toekomen als hun voorraad positieve energie op zijn hoogtepunt is en ze hun teveel energie bij jou kwijt kunnen. Katten zijn heel geduldig.

Kijk uit naar de nieuwe relaties die zich zullen ontwikkelen met planten, want dat is het volgende levensniveau dat zijn relatie met mensen verandert. Het begint allemaal met het tonen van respect. Respecteer hen voor het werk dat zij doen. Maak ruimte voor hen in je leven, want jullie delen deze wereld met zijn allen. Doe dat en de Hemel zal een plaats van grote overvloed zijn, in harmonie met alle levensniveaus.”

Oh wat mooi. Het doet me goed. Het maakt zacht, het maakt mij weer zacht. Ik zie het Grote Geheel weer. En voel me dankbaar. En pink een traantje weg…

La Vida Coaching & Training

Iduna
Stolbergstraat 9 • 2012 EP Haarlem

M 06 53 64 32 31 BTW NL 174714658B03
info@la-vida.nu Kvk Haarlem 25682520